مرحوم آیت الله العظمی سید محسن حکیم قدس سره (مرجع شیعیان و زعیم حوزه علمیه نجف) در سفری که به عربستان داشت، در جلسه ای با بن باز (مفتی آن روز آن کشور که نابینا بود) مواجه شد.

بن باز، ظاهراً به دیدن آقای حکیم رفته بود، ولی در واقع قصد داشت با ایشان جدال کند و افکار وهابیگری خود را مطرح نماید.

در این جلسه، بن باز، از آیت الله حکیم پرسید: شما شیعیان چرا به ظواهر قرآن عمل نمی کنید؟ آیت الله حکیم در جواب گفتند: این دیدار جای چنین صحبت هایی نیست، بگذارید به احوال پرسی برگزار شود. بن باز، سماجت کرده و خواستار دریافت جواب شد. آیت الله حکیم، ناچار به بن باز گفتند: اگر قرار باشد به ظاهر قرآن تکیه کنیم و همان را معیار عمل به آن قرار دهیم، باید معتقد شویم که شما به جهنم خواهید رفت!


بن باز، با تعجب پرسید چرا؟! آیت الله حکیم گفتند: چون قرآن می فرماید: «و من کان فی هذه اعمی فهو فی الآخرة اعمی و اضل سبیلاً: کسی که در این جهان از دیدن چهره حق نابینا باشد، در جهان آخرت هم نابینا و گمراه تر خواهد بود.»(اسراء/72) و شما که از دو چشم نابینا هستید، طبق ظاهر این آیه باید در آخرت هم نابینا باشید و در زمره گمراهان که اهل جهنم اند، قرار بگیرید. بنابراین ظاهر بسیاری از آیات قرآن مقصود خداوند متعال نیست!

بیندیشیم:

آیا ممکن نیست خداوند متعال در برخی آیات معنایی غیر از ظاهر آن اراده کرده باشد؟!