هنگام اذان مغرب، خواندن نماز مغرب و عشا بهتر است، ولی اگر کسی برای افطار منتظر روزه‏دار است و یا خودِ روزه‏دار به قدری گرسنه است که نمی‏تواند نماز را با حضور قلب بخواند (و به اصطلاح مُهر را با بامیه و زولبیا اشتباه می‏گیرد!)، افطار کردن بهتر است و نماز اوّل وقت افضلیّتی ندارد.[1] (البته افطاری مختصر، نه سیر خوردن که حال عبادت را از انسان بگیرد!) 



[1]. پرسش‏ها و پاسخ های دانشجویی، احکام روزه، ص 36، م 22.