بالاترین ثمره‏ای که توسّط خداوند سبحان برای «روزه» ذکر شده است، «تقوا» است: "یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیَامُ کَمَا کُتِبَ عَلَى الَّذِینَ مِنْ قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ»‌ (بقره/183؛ای افرادی که ایمان آورده‌اید! روزه بر شما نوشته شده، همان‌گونه که بر کسانی که قبل از شما بودند نوشته شد؛ تا پرهیزکار شوید.)

کلمه تقوا معمولاً با واژه «پرهیزکاری» و کلمه «متّقی» با واژه «پرهیزکار» تفسیر می‏شود؛ متّقی است که کارِ او پرهیز است، پرهیز از گناهان؛ دستور به پرهیز از گناهان عیناً همانند دستور پرهیزی است که پزشک حاذق به بیمار می‏دهد، مثلاً طبیب برای بهبود وضعیّت جسمی بیمار به او دستور می‏دهد که از خوردن شیرینی‏جات و یا غذاهای چرب پرهیز کند. خداوند سبحان نیز برای رسیدن انسان به مقامات معنوی  و ککمالات انسانی به وی دستور داده است از امور معیّنی پرهیز کند.

علاوه بر پرهیز عمومی از گناهان در طول یک‏سال، روزه به عنوان یک پرهیز خاص در طول ماه مبارک رمضان تشریع شده است تا علاج بیماری‏های خاص روحی باشد.    

روزه از عبادات مهمی است که تعبیرِ منحصر به فرد «الصوم لی و أنا اُجزی به»[1] از ناحیه خداوند سبحان، درباره آن وارد شده است.

شرح: اگر کلمه «اجزی» به صورت فعل معلوم خوانده شود، معنای روایت این است که «روزه مال من است و خودم جزای آن را می‏دهم» ولی اگر به صیغه مجهول خوانده شود، معنای روایت این است که «روزه مخصوص من است و (لقای) خودم جزای اوست».



[1]. الکافی ج4 ص63 ، باب ما جاء فی فضل الصوم و الصائم، عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ , قَالَ: «إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى یَقُولُ الصَّوْمُ لِی وَ أَنَا أَجْزِی عَلَیْهِ» (وَ أَنَا أَجْزِی بِه‏ من ‏لا یحضره ‏الفقیه ج2 ص 75 ،باب فضل الصیام).